Wat is Ipamorelin?
Ipamorelin is een synthetisch pentapeptide dat aangrijpt op de groeihormoon-secretagoogreceptor GHS-R1a — dezelfde receptor waarop het lichaamseigen hormoon ghreline werkt — en zo de afgifte van groeihormoon uit de hypofyse stimuleert[1]. Het werd in de jaren negentig ontwikkeld bij Novo Nordisk en later klinisch getest door Helsinn Therapeutics als middel tegen postoperatieve darmverlamming. De enige gepubliceerde gerandomiseerde effectiviteitsstudie bij mensen haalde haar primaire eindpunt niet, waarna de ontwikkeling stopte; fase 3-onderzoek heeft nooit plaatsgevonden[2]. Ipamorelin is nergens goedgekeurd als geneesmiddel.
Wat is CJC-1295?
CJC-1295 is een synthetisch analoog van groeihormoon-releasing hormoon (GHRH), ontwikkeld door het Canadese biotechbedrijf ConjuChem. De onderzochte variant draagt een Drug Affinity Complex die zich in de bloedbaan aan albumine bindt, waardoor het peptide veel langer aanwezig blijft dan het lichaamseigen hormoon[3]. Bij gezonde vrijwilligers stegen groeihormoon en IGF-1 daardoor dagenlang[4]. De enige fase 2-studie met een klinische uitkomstmaat — bij hiv-patiënten met viscerale obesitas — werd in 2006 voortijdig gestaakt na het overlijden van een deelnemer en is nooit gepubliceerd. Ook CJC-1295 is nergens goedgekeurd als geneesmiddel.
Waarom worden ze samen verkocht? Mechanisme en de synergieclaim
De verkooplogica klinkt plausibel: Ipamorelin grijpt aan op de ghrelinereceptor, CJC-1295 op de GHRH-receptor — twee verschillende aangrijpingspunten op dezelfde hypofysecel die, in theorie, elk een eigen bijdrage leveren aan de afgifte van groeihormoon. Die redenering steunt op echt onderzoek, maar dan met andere moleculen. In 1990 liet een studie bij 18 gezonde mannen zien dat het verwante ghreline-mimeticum GHRP, gecombineerd met natuurlijk GHRH, groeihormoon synergetisch deed vrijkomen — sterker dan de som van de losse effecten[5]. Een studie uit 1995 preciseerde dat die synergie afhankelijk is van een intacte verbinding tussen hypothalamus en hypofyse: bij patiënten met een onderbroken hypothalamus-hypofyseas bleef de synergie tussen GHRP-6 en GHRH uit en gaf GHRP-6 nagenoeg geen groeihormoonrespons, wat erop wijst dat dit type middel mede op hypothalamusniveau werkt[6].
Die bevindingen gaan over GHRP-6 en lichaamseigen GHRH — niet over Ipamorelin en CJC-1295. Er is geen gepubliceerde humane studie die deze twee specifieke stoffen samen heeft getest. De synergieclaim op verkooppagina's is dus een extrapolatie van onderzoek naar verwante moleculen uit dezelfde twee klassen, geen eigen bevinding over dit duo.
Evidence: los bekeken al beperkt, samen onbestudeerd
Los van elkaar is het bewijs bij mensen voor beide stoffen smal. Het complete humane dossier van Ipamorelin bestaat uit één farmacokinetische studie bij 40 gezonde vrijwilligers die uitsluitend hormoonspiegels mat, plus de fase 2-studie die haar eindpunt niet haalde[2]. Voor CJC-1295 bestaan twee gepubliceerde humane studies, beide uit 2006, beide bij gezonde volwassenen en beide uitsluitend gericht op hormoonspiegels, niet op een klinische uitkomst[4]. De enige poging om bij CJC-1295 een klinische uitkomst te meten — de hiv-lipodystrofiestudie — staat in het Amerikaanse studieregister als "Terminated" en is nooit gepubliceerd[7].
Voor de combinatie zelf bestaat dus geen enkele gepubliceerde humane studie: geen hormoonmeting, geen klinische uitkomst, niets. Wat online circuleert over grotere of langduriger effecten bij het samen gebruiken van deze twee stoffen is, voor zover te verifiëren, niet herleidbaar tot een peer-reviewed bron.
Regelgeving: twee gestaakte programma's, dezelfde dopingcategorie
Beide peptiden delen een regelgevend lot. Geen van beide heeft een handelsvergunning van de FDA of de EMA, en geen van beide staat in de Nederlandse Geneesmiddeleninformatiebank van het CBG of is vergund door het Belgische FAGG. In de Verenigde Staten beoordeelde het Pharmacy Compounding Advisory Committee beide stoffen afzonderlijk voor de lijst van toegelaten grondstoffen voor apotheekbereiding onder sectie 503A: op 29 oktober 2024 adviseerde het comité tegen opname van ipamorelin en ipamorelinacetaat[8], op 4 december 2024 tegen opname van CJC-1295-gerelateerde grondstoffen[9]. Zulke adviezen zijn niet-bindend, maar veranderen niets aan de kern: geen van beide stoffen heeft ooit de status van goedgekeurd geneesmiddel bereikt.
Voor sporters is er geen onderscheid: beide vallen onder categorie S2 van de WADA-dopinglijst — Ipamorelin als voorbeeld van een groeihormoon-secretagoog, CJC-1295 met name genoemd onder de groeihormoon-releasing factoren — en zijn daarmee te allen tijde verboden, binnen en buiten wedstrijdverband[10]. Het aanbieden van een niet-geregistreerd geneesmiddel is in Nederland en België verboden, ongeacht of het om één stof of om een combinatie gaat.
Wat betekent dit?
Ipamorelin en CJC-1295 delen een verkoopverhaal, maar niet een bewijsbasis. Het idee dat ze elkaar versterken, is gebaseerd op synergie die decennia geleden is aangetoond tussen verwante moleculen — niet tussen deze twee stoffen zelf. Los bekeken is het klinische dossier van allebei smal, en beide ontwikkeltrajecten zijn gestaakt na een fase 2 die niet overtuigde of nooit werd afgerond. Samen bekeken is er helemaal geen humaan onderzoek. Dit artikel trekt geen winnaar en is geen aanmoediging tot gebruik van deze peptiden; wie de losse profielen wil doorgronden, leest de dossiers over Ipamorelin en CJC-1295.